ر اساس تعاریف بین‌المللی، شهر دوستدار کودك شهري است که در آن بخش‌‌های مختلف جامعه متعهد می‌شوند تا استاندارد‌هاي لازم را براي زندگی شایسته کودکان فراهم کنند. کودکی به عنوان یک دوره متمایز از دنیاي بزرگ‌سالی، با ضرورت توجه دائمی و مراقبت در برابر خطر‌ها و تهدیدات احتمالی مشخص می‌شود. علاوه بر ویژگی‌‌های فیزیولوژیک یکی از دلایلی که اهمیت توجه به کودکان را در فضا‌هاي شهري بیش از سایر گروه‌‌ها نشان می‌دهد، سبک زندگی ویژه این گروه است.

بر اساس تعاریف بین‌المللی، شهر دوستدار کودك شهري است که در آن بخش‌‌های مختلف جامعه متعهد می‌شوند تا استاندارد‌هاي لازم را براي زندگی شایسته کودکان فراهم کنند. کودکی به عنوان یک دوره متمایز از دنیاي بزرگ‌سالی، با ضرورت توجه دائمی و مراقبت در برابر خطر‌ها و تهدیدات احتمالی مشخص می‌شود. علاوه بر ویژگی‌‌های فیزیولوژیک یکی از دلایلی که اهمیت توجه به کودکان را در فضا‌هاي شهري بیش از سایر گروه‌‌ها نشان می‌دهد، سبک زندگی ویژه این گروه است. حضور همیشگی در فضا‌هاي شهر، ماجراجویی و در پی هیجان بودن یکی از ویژگی‌‌های اصلی کودکان است که امکان آسیب دیدن آنها را بیش از سایر گروه‌‌ها تقویت می‌کند. مناسب بودن فضا‌هاي شهري به عنوان یکی از نیاز‌هاي اصلی رشد کودکان و حضور آنها در محیط‌‌های شهري به یکی از چالش‌‌های اصلی مدیریت شهري تبدیل شده است.  در شهر سنتی کوچه و بازار، حیاط مرکزي و تقریباً هر مکانی فضایی امن براي بازي کودکان محسوب می‌شد، اما در شهر‌هاي امروزي این گونه فضا‌ها امنیت لازم براي بازي کودکان را ندارد. از طرف دیگر شهر مدرن به دلایل وجود ویژگی‌‌هایی مانند کوچک سازي در بخش مسکن و تراکم بالاي ساختمان و جمعیت، در دسترس نبودن فضا‌هاي بازي در نزدیکی محل سکونت کودکان و تغییر سبک زندگی و مشارکت بیش از پیش مادران در اجتماع، واجد خصوصیت کودك ستیز شده است. شهري كه به كودكان خود توجه نكند، به نسل گذشته، موجود و آينده خود توجه نكرده است. از همين رو چنان چه بتوان در كلان‌شهر‌هايي چون اصفهان كه با تمركز و تراكم جمعيت و نارسايي‌‌هاي مختلف روبرو است و طبیعتاً در اثر آن فرايند ارتباط كودك با محيط (به مفهوم عام) دست خوش نارسايي‌‌هاي جدي شده، به برنامه ريزي پرداخت، در حقيقت تلاشي در جهت ايجاد يك شهر سالم براي كودك و نسل آينده او صورت گرفته است. موضوع امنیت، رشد و سلامت کودکان در شهر‌هاي بزرگ از جمله شهر اصفهان به دلایل متعددي از قبیل تراکم جمعیت، نوع بافت مسکونی و آپارتمان نشینی بیش از پیش به فضا‌هاي عمومی شهر وابسته است. در واقع فضا‌هاي عمومی از قبیل معابر، کوچه‌‌ها، میادین، پارک‌‌ها و زمینهای بازي، عرص‌های براي اجتماعی شدن کودکان محسوب می‌شوند. با توجه به این ضرورت، در دوره اخیر سیاست‌‌ها و برنامه‌‌هایی تحت عنوان شهر دوستدار کودك براي حضور، رشد و مشارکت خلاقانه کودکان در فضا‌هاي شهري مطرح شده است. اما متأسفانه نبود نگاه جامع نگر و الزام آور به این مقوله و همچنین ضعف ابزار‌هاي نظارتی و کنترلی مهم‌ترین عوامل بازدارنده در راه مناسب سازي محیطی براي کودکان در شهر اصفهان بود‌ه اند. پژوهش پیشنهادی حاضر، با بررسی مبانی نظري موجود در باب مناسب سازي فضا‌هاي شهر و محله و ایجاد محیط‌‌های مطلوب براي کودکان و با شناخت مسایل و مشکلات پیش روي، به عوامل، ملاحظات و معیار‌هاي مناسب سازي فضاي شهر براي کودکان در ابعاد برنامه ریزی، طراحی و مدیریت پرداخته و راهکار‌هاي متناسب با موضوع را ارائه می‌دهد.

كد محتوا:5162