توسعه‌ی بی‌رویه شهرها در سال‌های اخیر موجب عدم توجه به محیط انسانی و طراحی برای جوامع انسانی شده‌است. از پیامدهای منفی اجتماعی آن می‌توان به عدم عدالت اجتماعی، هویت و.... اشاره کرد. بعد اجتماعی پایداری رویکردی است که در دهه‌ی 1990و 2000 به‌منظور رفع این مشکلات پدید آمده مطرح گردید.

توسعه‌ی بی‌رویه شهرها در سال‌های اخیر موجب عدم توجه به محیط انسانی و طراحی برای جوامع انسانی شده‌است. از پیامدهای منفی اجتماعی آن می‌توان به عدم عدالت اجتماعی، هویت و.... اشاره کرد. بعد اجتماعی پایداری رویکردی است که در دهه‌ی 1990و 2000 به‌منظور رفع این مشکلات پدید آمده مطرح گردید. در این خصوص به منظور دستیابی به پایداری و بالاخص پایداری اجتماعی در شهر می‌بایست از کوچکترین واحد سازنده‌ی شهر یعنی محله و به طور ویژه مرکز محله، که دارای بالاترین سطح اجتماعی در هر محله می‌باشد اقدام کرد، تا در آخر شاهد شهری پایدار بود. در این رساله با استفاده از روش توصیفی، علّی و طراحی، ابتدا به بررسی مفهوم پایداری اجتماعی و مرکز محله (میدان محلی) به عنوان یکی از فضاهای عمومی در شهر پرداخته شده و سپس به استخراج شاخص‌هایی جهت احصا پایداری اجتماعی در یک مرکز محله به منظور داشتن فضای شهری پایدار از لحاظ اجتماعی پرداخته شده‌است. هدف از این پژوهش بالابردن کیفیت فضای شهری (مرکز محله) با استفاده از مؤلفه‌های پایداری اجتماعی است، تا آن فضا برای اجتماع ساکن و در راستای رفع نیاز آن‌ها در حال حاضر و آینده طراحی گردد. موارد مستخرج از مبانی نظری که شامل: معیارها و شاخص‌های پایداری اجتماعی می‌باشد، در مرکز محله لنبان اصفهان که یکی از محلات تاریخی آن می‌باشد، مورد ارزیابی قرار گرفته و راهبردها و راهکارهای طراحی جهت طراحی تدوین شده و طرحی مبتنی بر احصا پایداری اجتماعی در مرکز محله لنبان اصفهان ارائه گردیده‌است.

كد محتوا:5046